Blogs

Persoonlijke gedachtegangen & schrijfsels


Geluk is even ongrijpbaar als een vlinder die een ogenblik op je neerdaalt

Door Ilham Oukhiar, 19/05/2020

Beeld: Justin DoCanto

Urenlang in dezelfde houding turend naar mijn laptopscherm: het is tijdens deze coronaperiode mijn dagelijkse realiteit geworden. Het thuiswerken is overigens niet bijzonder effectief, aangezien ik veel te makkelijk raak afgeleid. Vandaar dat ik vandaag besloot mijn werk tijdelijk te staken om een wandeling te maken in het bos. Ik heb het geluk praktisch naast het bos te wonen en aangezien de zon zich volop liet zien, had ik weinig bezwaar te maken. Ik wilde graag mijn wandeling productief inzetten, door meteen die ene vriendin te bellen die ik nog moest spreken maar ze nam niet op. Dan maar de podcast luisteren die ik had opgeslagen, bedacht ik me terwijl ik mijn Spotify app opende. Ah, ik was ‘m vergeten te downloaden… Aangezien ik het zonde vond om mijn 4G de gehele wandeling aan te houden (ik heb een kleine bundel), borg ik mijn mobiel op in mijn jaszak. Dan maar even niks.

Elk moment probeer ik zo in te delen dat ik iets van mijn oneindige to-do lijstje gedaan krijg

Het valt me op dat ik de laatste tijd, in deze coronaperiode, de neiging voel mijn tijd zo productief mogelijk uit te besteden. Elk moment probeer ik zo in te delen dat ik iets van mijn oneindige to-do lijstje gedaan krijg. Wellicht een kapitalistische denkreflex om te compenseren dat mijn concentratie nogal te wensen overlaat. Ik ben natuurlijk niet de enige, getuige de overstroming aan productiviteit die wordt gedeeld op sociale media. Wie deze coronatijd niet productief besteedt, is een nietsnut lijkt het credo te luiden.

Het was een verademing om even niets te hoeven van mezelf. In mijn eentje slenterde ik door de bospaden waarbij het bladerdek een aangename schaduw bezorgde. Ik vergat de tijd en ging volledig op in de serene sfeer van de groene omgeving. Terwijl ik me liet meevoeren in deze opgetogenheid, landde er een vlinder op mijn spijkerjas. Het gevleugelde insect bleef lang genoeg zitten om alle details uitvoerig te kunnen bestuderen. De voelsprieten van het beestje staken recht naar voren, daaronder het dikke lijfje en de prachtige bruin gespikkelde vleugels bleven onbewogen. Na wat gespeur op internet kwam ik er later achter dat het een distelvlinder was: de oranje vleugels waren zwart met wit gevlekt. Onmiskenbaar.

Het was alsof de vlinder mij gedag kwam zeggen, een spontane ontmoeting met een vreemde die hij goed genoeg vertrouwde om enkele minuten mee te spenderen. Net nadat ik met mijn ene hand voorzichtig probeerde mijn mobiel uit mijn jaszak te pakken, vloog het beestje van mij af richting de horizon.

De kortstondige ontmoeting met de vlinder zie ik als een metafoor voor geluk in het leven”

We kunnen hard op geluk proberen af te rennen, maar vaak komt het vanzelf op ons af. De kortstondige ontmoeting met de vlinder zie ik daarom als een metafoor. Geluk is even ongrijpbaar als een vlinder die een ogenblik op je neerdaalt. Net wanneer je het wilt vastleggen, is het weer voorbij gevlogen. Gelukkig nam ik de tijd om er bij stil te staan.